Tweede meeting in Frankrijk (Aubenas)

28 april tot 3 mei 2010

Enrichissons-nous de nos différences…

Met bovenstaande woorden van de Franse auteur Paul Valéry besloot adjunct-directeur Eric Muller van het Lycée Marcel Gimond in Aubenas zijn inleidend woordje tijdens de officiële verwelkoming van de zes Comeniuspartners uit Frankrijk, België, Bulgarije, Tsjechië, Polen en Noorwegen. Het citaat typeert ten voeten uit wat wij met het Sint-Janscollege Poperinge voor ogen hadden bij de opstart van dit internationale project!

Deze tweede ontmoeting binnen het internationale Comeniusproject “The Quest for the European Grail” van het Sint-Janscollege Poperinge is niet alleen voor de leerlingen maar ook voor de leerkrachten een aangename en verrijkende ervaring geweest!

Het project loopt over twee schooljaren met de klasgroep 4de Latijnse (en dus volgend schooljaar 5de Latijnse) van het Sint-Janscollege in Poperinge. Mevr. Ria De Wilde, leerkracht Frans en graadcoördinator van de 2de graad, is de coördinator van het project. Voor de realisatie van alle activiteiten binnen dit project kan Mevr. De Wilde rekenen op de ondersteunende werkgroep Internationale Samenwerking van het college en op de betrokken vakleerkrachten die les geven aan de 4de Latijnse.

Binnen dit project met de mythische naam The Quest for the European Grail maken de leerlingen diepgaander kennis met een aantal aspecten van Europa. De vier gekozen thema’s literatuur, muziek, kunst en geschiedenis worden gespreid over de schooljaren 2009-2010 en 2010-2011. Deze thema’s worden gelijklopend uitgewerkt in vijf Europese partnerscholen: de 88 School Dimiter Popnickolov in Sofia (Bulgarije), het Lycée Marcel Gimond in Aubenas (Frankrijk), de Meloy Upper Secondary School in Glomfjord (Noorwegen), het II Liceum Ogolnoksztalcace in Bialystok (Polen) en het Gymnazium in Nymburk (Tsjechië).

Elk thema komt in iedere school aan bod binnen een aantal themalessen. Daarna moet iedere klasgroep een creatieve opdracht uitwerken over dat thema. In het tweede gedeelte van het schooljaar 2009-2010 wordt er binnen het thema muziek gewerkt aan het schrijven van een meertalige tekst voor het Europese volkslied. In ieder land volgen op het einde van de maand mei de opnames van dit lied. De verschillende versies zullen dan online gezet worden op de Twinspace van eTwinning: http://new-twinspace.etwinning.net/web/p18453/home

Tijdens de vijf geplande ontmoetingen komt telkens een delegatie van leerlingen en leerkrachten samen om deze opdrachten af te werken en het volgende thema voor te bereiden.

Onze drie leerlingen Jill Langbeen, Jade Mooren en Michiel Logie verbleven van woensdag 28 april tot en met maandag 3 mei individueel in Franse gastgezinnen. Overdag deelden zij met hun Franse, Noorse, Poolse, Tsjechische en Bulgaarse vrienden enkele schoolactiviteiten en werkten samen aan enkele opdrachten van het project. Ondertussen zaten hun leerkrachten samen om het geleverde werk nog wat bij te sturen en om de volgende ontmoetingen en opdrachten voor te bereiden. Tijdens het weekend werd hen een toeristisch-cultureel programma aangeboden met een aantal Engelstalige gidsbeurten in de streek van de Ardèche.

Renaat Devos

Verslag Jill Langbeen

Het begon allemaal om 7.21u aan het station te Poperinge. Vol adrenaline vertelden we over het afscheid van onze familie en lachten we met onze overvolle koffers.

Toen we onderweg waren naar Aubenas vroeg ik me af hoe mijn gastgezin zou zijn en waar ik zou terechtkomen. Ik had al gemaild met mijn correspondente Manon en al foto’s gezien van haar familie. Toen leek het me een wat bizarre familie want ze leefden in een houten huis en zagen er wat anders uit dan mijn gezin, maar goed, ik gaf mezelf moed met de gedachte dat ik het wel zou overleven. Wanneer we uiteindelijk de treinreis achter de rug hadden (ongeveer rond 18uur) kwamen we aan in Montélimar. Daar stond de Franse coördinatrice ons op te wachten om met haar busje naar Aubenas te rijden. We dropten de leerkrachten in een vakantiecentrum en gingen verder richting de Franse school. Toen we daar aangekomen waren, zag ik onmiddellijk Manon staan bij haar vader. Ik was opgelucht dat ik haar tenminste herkende. Haar vader nam onmiddellijk mijn koffers en vroeg (in het Frans natuurlijk) hoe mijn treinreis geweest was. Ik haalde mijn beste Frans boven en antwoordde dat het een vermoeiende reis was. We vertelden verder in de auto, op weg naar haar huis. Ik vertelde over mijn gezin, Manon over haar gezin. Na een halfuur waren we aangekomen bij haar huis. Mijn eerste indruk was ‘wow’. Er stond een houten huis met een grote tuin met veel planten en bomen. Ik werd al onmiddellijk verwelkomd door de hond. Ze hadden ook een schildpad. Toen liep ik verder naar de ingang van het huis en zag een peuter in de zandbak spelen, Eliam. Een vrouw kwam op me af, gaf me 4 zoenen en omhelsde me. Dat was de moeder van Manon. Achter haar zag ik 2 meisjes staan. Eola en Mila. Ook zij gaven zonder aarzelen 4 zoenen. Ze leidden me in het huis. Daar zag ik verschillende rare dingen. Ik dacht: waar ben ik hier terechtgekomen. Hun vis zat in een mixer. Ze hadden geen zetels, maar kussens. Het rook er verschrikkelijk naar kruiden. Manon sliep niet in een kamer in het huis, maar in een caravan in de tuin. Ik vond het niet mis om eens in een ander soort milieu te wonen. Het zou wel wennen. De eerste avond verliep vlot. We aten iets typisch Frans en ik kroop al vroeg onder de wol want ik was vermoeid van de lange reis. Ik mocht slapen in de kamer van Eola, want er was geen plaats in de caravan van Manon. En eerlijk gezegd was ik blij dat ik er niet in hoefde te overnachten.

De volgende morgen stonden we al vroeg op om daarna naar hun school te gaan en de andere correspondenten te ontmoeten. We reden een halfuur naar de school en moesten dan nog een eindje te voet. Toen we de straat van de school inliepen stonden er groepjes jongeren langs de straat wachtend tot hun lessen begonnen. Ik naderde hen met een klein hartje. Iedereen keek naar mij alsof ik van Mars kwam. Toen wou ik dat ik bij Jade of Michiel was, want ik had dringend nood aan wat vertrouwde gezichten en ik wou tegen iemand kunnen praten die Nederlands verstond. Ik was dan ook opgelucht wanneer ik Jade zag. We vertelden elkaar over onze eerste avond en hoe het gezin was. Aan tafel ’s middags lachten we ons kapot met onze verhalen over de avond voordien. Verder verliep de dag goed. Het interessantste was het ontmoeten van de leerlingen van andere landen. We praatten over onze heenreis en over wat we de volgende dagen nog gingen doen. Het zagen er allemaal leuke mensen uit en ik wist zeker dat we samen veel plezier zouden maken. Toen de dag gedaan was, ging ik terug met Manon naar haar gezin, waar we dit keer Mexicaans aten. Aan tafel sprak ik met de familie over de voorbije dag en ’s avonds zaten we gezellig in de zetel en luisterden naar muziek en praatten we met elkaar.

En zo gingen de dagen gevuld met working sessions, wandelingen, busritten naar musea, enz … voorbij. De band tussen mij en mijn gezin werd sterker, het werd vertrouwder. Ik voelde me meer en meer thuis in hun houten huis. Door de vele activiteiten en gebeurtenissen werd ook de band tussen de leerlingen van de verschillende landen groter. Wij voelden ons het best bij de 2 Poolse jongens en de 2 Noorse meisjes. We hebben veel gelachen samen. Het leukste van de hele reis was de vrijdagavond, toen hadden we een vrij podium. Er was veel volk aanwezig, ook jongeren uit die school en de radio waren aanwezig. Wij dansten de indianendans samen met de Noren en met Mateusz, een Pool. We hadden het dansje aan hen geleerd. De Bulgaren deden de Bulgaarse volksdans. De Tsjechen zongen een Tsjechisch liedje. De Noren stelden een spel voor dat we dan speelden met heel de groep. De Fransen dansten op een Frans liedje en de Polen zongen een Pools liedje. Het was een onvergetelijke avond.

Toen de laatste dag aanbrak moest ik om 4u uit de veren om dan om 5u te vertrekken richting school. Bij de school nam ik dan afscheid van Manon en haar vader, die zei dat ik zeker nog eens terug moest komen. Daarna werden we met hetzelfde busje van de eerste dag terug naar het station gebracht in Montélimar. Het was dan ongeveer 7u en we moesten nog 2u wachten op onze trein. Die laatste 2 uren hebben we gevuld met veel gelach met anekdotes van de voorbije dagen, door nog snel een paar laatste foto’s te trekken, door Poolse snoepjes te eten, en de andere leerlingen die een trein vroeger hadden dan wij, vaarwel te zeggen. We gaven iedereen een dikke knuffel en op dat moment vroeg ik me af of ik ze ooit nog terug zou zien. Ik wist zeker dat ik deze toffe bende zou missen. Maar goed, jammer genoeg moest ik terug naar huis. Toch was ik blij toen ik weer in mijn vertrouwde omgeving was en iedereen Nederlands verstond.

Het was een leerrijke en boeiende ervaring. Ik heb veel nieuwe mensen ontmoet, nieuwe dingen geproefd, Frankrijk beter leren kennen én veel plezier geschept in het ontmoeten van buitenlandse leerlingen.

Jill Langbeen 4LA

Verslag Jade Mooren

Woensdag 28 April

Met veel goede moed stapten we om 7.30 op de trein richting Kortrijk en daarna richting Rijsel waar we de TGV namen naar Lyon. De TGV was overweldigend en had speciale deuren. Ik had hiermee een beetje problemen, want algauw zat ik ertussen.

In Lyon bleek er een vertraging te zijn van 2 uur. Daar maakten wij echter geen probleem van, de leerkrachten deden een terrasje, terwijl wij met ons drietjes het plaatselijke winkelcentrum bezochten. We zorgden dat we op tijd terug waren om onze laatste trein voor die dag te nemen. Eenmaal aangekomen in het station ‘Montélimar’ werden we opgewacht door Gladys, de Franse coördinatrice. Zij bracht ons naar het Lyceum, onze tijdelijke ‘nieuwe’ school. Daar werden we opgehaald door onze gastgezinnen. Onze correspondenten waren: Anthony (-> Michiel), Manon (-> Jill) en Dune (->Jade).

Het gastgezin was zeer vriendelijk en aangezien we in Frankrijk waren, werden we natuurlijk onthaald met 3 kussen. Ik kreeg een rondleiding in het huis en ik mocht me ‘installeren’ in mijn tijdelijke kamer. Nadat we een Frans programma bekeken, ging ik naar bed. Met het geluid van de rivier ‘Volane’ viel ik in een diepe slaap.

Donderdag 29 April

We waren heel blij om elkaar terug te zien, want al dat Frans werd ons al vlug een beetje te veel. We kregen een rondleiding in de school en volgden een les Aardrijkskunde waar we ons beeld over Europa moesten schetsen. We waren blij dat we mochten gaan eten in de refter van de school. Het vreemde was dat de leerkrachten en de directeur samen met de leerlingen in de eetzaal aten. Je kon ook uit verschillende maaltijden kiezen. Qua eten kwamen we zeker niets te kort. In de namiddag maakten we een wandeling in de brandende zon. We gingen ook door een bos. Daarna volgden we met enkelen een les, waarvan niemand iets begreep, aangezien het in het Frans was. ’s Avonds konden de oudste leerlingen van de school, samen met hun correspondenten, een dansspektakel bezoeken. De dansshow was prachtig. Jill kon er jammer genoeg niet bij zijn omdat haar correspondente te jong was.

Vrijdag 30 April

Zaterdag 1 mei

Zondag 2 mei

Maandag 3 Mei

De wekker liep af om 4.30 uur. We werden allemaal om 5.00 uur verwacht voor de schoolpoort. Daar vertrokken we richting het station van Montélimar. Eenmaal in Montélimar moesten we langer dan 2 uur wachten om onze eerste trein naar Lyon te nemen. We hadden dus ruim de tijd om met de studenten van de andere landen ons leuk verblijf te bespreken. De laatste groepsfoto’s werden genomen en dan was het tijdstip van vertrek aangekomen. Alles verliep redelijk vlot. In Rijsel maakten we met meneer Devos een klein tochtje door de grote stad, terwijl meneer Tahon in het station op onze bagage paste. Even later zaten we op de trein richting Kortrijk en Poperinge en daar hadden we even moeite om te beseffen dat men ons hier WEL begreep. We konden dus niet langer zomaar zeggen wat we wilden. :D In Poperinge werden we opgewacht door onze ouders.

We kunnen terugkijken op een zeer geslaagde reis die voor ons zowel leerrijk als heel leuk was!

Jade Mooren 4LA